gürcizade

Bir sabah vaktiydi, rüzgâr dar sokaklardan çekilip giderken, ben kendimi yirmi kubbeli devasa sessizliğin avlusunda buldum. Kapı taşları insan ayak izinden oyulmuş, eşikler yüzyıllık bir yorgunluğu sırtlanmış. İçeri adım atar atmaz üzerime çöken nemli, tatlı koku… Tarihin nefesi diyorlar buna, ama ben biliyorum, o daha çok secdeye kapanmış alınların buhranı. Caminin üç kapısından birinden geçtim, hangisi olduğu mühim değil. Çünkü insan hakikate hangi kapıdan girerse girsin, sonunda aynı şadırvanın kenarında diz çöküyor. Somuncu Baba bu kapılardan çıkmış. O’nun elinden çıkan sadaka somunları bu taşlara sürtünmüş. İşçilerin yorgun avuçlarına ekmek verirken belki de farkında değildi ki bir gün birileri bu öyküyü anlatacak. Derler ki bir gün Hızır’ı tanımış, kolundan yakalamış. “Sen Hızır’sın, saklanma,” demiş. Ve ona bir şart koşmuş: Her gün buraya geleceksin. Hızır da kabul etmiş ama kendi şartını söylemiş: “Hangi vakit geleceğimi bilmeyeceksiniz.” Şimdi vav harfinin önünde her vakit ...

Bursa... Zamanın derinliklerinden süzülüp gelen bir medeniyet beşiği. Tarih boyunca nice gönül erbabını bağrında barındırmış, nice dualara ev sahipliği yapmış kadim şehir. Ramazan ayıyla birlikte Bursa'nın sokakları, minarelerden yükselen ezan sesleriyle başka bir anlam kazanır. İftar sofralarıyla bereketlenir, teravih namazlarıyla geceler nur toprağına dönüşür. Ama bu yıl bir başkaydı. İçimde kıpır kıpır bir heyecan, ruhumda tarifsiz bir beklenti vardı. Hocamız Yusuf Kaplan'ın "Bursa'da iftar olmadan olmaz" sözü, kulaklarımda çınlayan bir davete dönüştü. O'nun her sözü, her işareti, talebeleri için bir yol haritasıydı. Özellikle Kadir gecesine denk getirilen MTO Bursa iftarı, buluşmayı sıradan bir iftar olmaktan çıkarıp, manevi bir yolculuğa dönüştürecekti. Hamd olsun, Hocamız yine gönüllerimize dokunacak bir kapı aralamıştı. Organizasyon süreci başladığında, Tugva Yıldırım İlçe Başkanı Muhammet Yasin Sönmez kardeşimiz vesile oldu. Teslimiyetin bereketi, her ...

Zaman, görünmeyen bir mimar gibi işler. Hafızaları, inançları ve medeniyetlerin ruhunu yoğurur. İznik’e doğru inerken gölün kıyısında, tepeden şehre bakıyorum. Çinileriyle meşhur mütevazı kasabanın ortasında, yüzyılların yorgunluğunu omuzlarında taşıyan bir yapı var: İznik Orhan Camii (Ayasofya). Ona bakarken zamanın içinde açılmış derin bir kuyuya baktığımı hissediyorum. Bu kuyuya sesleniyorum; ta bin yedi yüz yıl öncesinden, Roma’nın gürültülü günlerinden bir ses, bir yankı geliyor. Ama bu ses, üst üste binmiş, birbiriyle yoğrulmuş, birbirini tamamlamış büyük bir uygarlık serüveninin fısıltısı. Yapının ilk nefesini hayal etmek, insan aklının ve ruhunun en kadim arayışlarına dokunmak gibi. Milattan sonra üçüncü yüzyılda, henüz Hıristiyanlığın kudretli bazilikaları yükselmemişken, burada bir Roma gymnasium’u (spor ve eğitim yeri) varmış. Ter döken atletlerin ayak sesleri, güreş tutan bedenlerin hırıltısı, felsefe tartışanların kelimeleri… Antik dünyanın insanı, bedeni ve aklı birlikte ...

Bursa’nın ağırbaşlı, vakur ve Osmanlı’dan tevarüs eden sükûnetli gecelerinden birinde, ruhumun bir yarısını ulu çınarların gölgesinde bırakıp diğer yarısını Karadeniz’in hırçın ama bir o kadar da sığınılacak liman andıran kucağına, memleketime, Trabzon’a doğru yola çıkarken, zamanın üzerimde kurduğu baskıyı hissediyordum. Ramazan’ın kapı eşiğindeydik. Henüz mahyalar asılmamış, minarelerden davetkâr nida yükselmemişti ki, babaannemin vefat haberiyle sarsıldım. Dernekpazarı’nın dik yamaçlarına yaslanmış Akköse köyü, bir çınarını daha toprağa çağırmıştı. Bizim coğrafyamızda ölüm, köklere dönüşün, aslına rücu etmenin en somut, en yakıcı tecellisidir. Yol, insanın kendi iç dünyasında, hatıralarında ve büyük İslam tasavvurunda yaptığı bir kazı çalışmasıdır. Bursa’dan Trabzon’a uzanan uzun yol, benim için hayat ile memat arasındaki ince çizginin, geçmişten bugüne anılarımın, belki sırata gelmeden önce onun dünyevi bir provası gibiydi. Ramazan’ın bereketli iklimi Bursa’nın sokaklarına sinm...