İp Boynunda Sallanırken Bir Babanın Gözleri
Gözlerini kapat. Şimdi değil, biraz sonra. Ama şu an yapman gereken bir şey var. Nefesini tutma, çünkü bu coğrafyada nefes almak bile bir meydan okumadır. Şimdi, bir babanın gözlerine bak. Elleri bağlı. Ayakları zincirli. Ama bakışı öyle özgür ki, melekler bile utanır kendi kanatlarından. Bu baba, Gazze’nin tam göbeğinde, bir idam sehpasına yürüyor. Önünde, beline kadar gelmeyen bir kız çocuğu var. Saçları rüzgârla dağılmış, yanaklarında yaş yok, sadece soru işaretleri. “Baba, nereye?” sorusu yok dudaklarında. Çünkü biliyor. Her Filistinli çocuk, idamın ne demek olduğunu sözlükten öğrenmez. Toprağın kokusundan öğrenir, şehadetin toprağa düşen ilk damlasından tanır rengini. Baba eğiliyor. Alnını kızının alnına dayıyor. İşte o an… O an, zaman eriyor. Beton duvarlar eriyor. Kameralar eriyor. Sadece iki kalp var. Biri durmak üzere, diğeri durmak bilmeyecek bir matemle atmaya başlıyor. “Korkma” diyor baba. Sesinde dağılmayan bir dağ var. “Onlar asar, ama biz göğe yükseliriz.” Sonra bir tekb...