Körleşmenin Tutanakları

Hakikatin en ağır sınavı, sessizliğin kurumsallaştığı anlarda verilir. Gazze’de çocuklar paramparça edilirken, dünya devletleri bir mahkeme heyeti gibi toplanıyor ama gözlerini dosyaların dışına çıkarmıyor. Sözüm ona adalet arıyorlar; oysa bu arayış, gerçeği örtmenin en rafine biçimi. Ölümün kol gezdiği, Gazze'de taş taş üstünde bırakılmadığı bir yerde “tarafsızlık” adı altında üretilen suskunluk, suçun bizzat kendisidir.
İsrail, terörün en sofistike aygıtlarını kullanarak bir halkı sistematik biçimde imha ediyor. Bu çıplak hakikati görmek için ne arkeolojiye ne de metafizik tecrübelere gerek var. Gazze’nin enkazı zaten konuşuyor. Ama Batı başkentleri diplomasinin loş salonlarında, hakikatin üzerine kalın perdeler çekiyor. Kafalarını kuma gömenler sadece suçtan kaçmıyorlar; suça aktif biçimde paydaş oluyorlar. Suskunluk, bizzat suç ortaklığıdır.
Önümüzdeki günlerde toplanacak Birleşmiş Milletler Genel Kurulu, tarihin bir kez daha hafızaya geçireceği bir utanç sahnesi olmaktan öteye gitmeyecek. Kürsülerdeki sözler, zalimin silahı kadar öldürücü olmasa da, mazlumun yarasına merhem olmayacak. İnsanlık, hakikati dile getirme cesaretiyle var olur. Bu cesareti göstermeyen devletler, ahlaki meşruiyetlerini çoktan kaybetmişlerdir.
Gazze’de ölen her çocuk, insanlığın önüne konmuş bir ayna gibidir. O aynaya bakmaya cesaret edemeyenler, kendi korkaklıklarını seyretmektedir. Bilinsin ki, korkaklığın tarihi, zalimliğin tarihinden daha uzundur.
Zalim öldürür, korkak ise zulmü ölümsüzleştirir.
Bugün hakikati dile getirmek, en yüksek politik eylemdir. Ölümden korkmayanların diliyle konuşmak zorundayız. Gerçek, yıkıntılar arasında bile parlamaya devam eder. Suskunluk, bizi sadece kirletmez, bizi tarihin en dip köşesine sürükler. Gazze’nin üzerine yağan bombalar, aslında dünya devletlerinin maskelerini de paramparça etmektedir. Bu yüzden artık soru nettir:
İnsanlık kendi mezar kazıcısı mı olacak, yoksa hakikat için son bir kez ayağa mı kalkacak?

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

İki Menzil Arasında Bir Hafıza Yolculuğu

Bursa’nın ağırbaşlı, vakur ve Osmanlı’dan tevarüs eden sükûnetli gecelerinden birinde, ruhumun bir yarısını ulu çınarların gölgesinde bırakıp diğer yarısını Karadeniz’in hırçın ama bir o kadar da sığınılacak liman andıran kucağına, memleketime, Trabzon’a doğru yola çıkarken, zamanın üzerimde kurduğu baskıyı hissediyordum. Ramazan’ın kapı eşiğindeydik. Henüz mahyalar asılmamış, minarelerden davetkâr nida yükselmemişti ki, babaannemin vefat haberiyle sarsıldım. Dernekpazarı’nın dik yamaçlarına yaslanmış Akköse köyü, bir çınarını daha toprağa çağırmıştı. Bizim coğrafyamızda ölüm, köklere dönüşün, aslına rücu etmenin en somut, en yakıcı tecellisidir. Yol, insanın kendi iç dünyasında, hatıralarında ve büyük İslam tasavvurunda yaptığı bir kazı çalışmasıdır. Bursa’dan Trabzon’a uzanan uzun yol, benim için hayat ile memat arasındaki ince çizginin, geçmişten bugüne anılarımın, belki sırata gelmeden önce onun dünyevi bir provası gibiydi. Ramazan’ın bereketli iklimi Bursa’nın sokaklarına sinm...
Devamı

Kendi İçine Hicret Eden Okur

Bir şehre girerken tabelalara değil de, o şehrin sokaklarında yankılanan seslerin kökenine bakmaya başladığınızda asıl seyahat başlar. Çantamda sadece bir defter, bir kalem ve zihnimin dehlizlerinde saklı duran kadim merak duygusuyla yola çıktım. Bu kez menzilim coğrafi bir koordinat, bir enlem ya da boylam hattı üzerindeki bir nokta değildi. Dilin kılcal damarlarında, kelimelerin tozlu ama bir o kadar da parıltılı dehlizlerinde yürümeye niyet ettim. Anladım ki, dilini derinlemesine okuyan insan, aslında kendi zihnini ve bağlı olduğu medeniyetin köklerini okumaya başlıyor. Sabahın erken saatlerinde, henüz güneş ufuk çizgisinde turuncu bir yara gibi açılmadan önce, İnegöl Çarşısında bir sahaf dükkanının önünde buldum kendimi. Ahşap kapının gıcırtısı, sanki yüzyılların tozunu üzerimden silkelemem gerektiğini hatırlatan bir ses gibiydi. İçerisi eski kâğıt kokusuyla doluydu. O koku, yaşanmışlıkların, hayallerin ve kaybolmuş zamanların ruhuma sinen bir buhuruydu. Masanın üzerine bırakılmış ...
Devamı

Kendimi Kaybettiğim Yirmi Kubbe

Bir sabah vaktiydi, rüzgâr dar sokaklardan çekilip giderken, ben kendimi yirmi kubbeli devasa sessizliğin avlusunda buldum. Kapı taşları insan ayak izinden oyulmuş, eşikler yüzyıllık bir yorgunluğu sırtlanmış. İçeri adım atar atmaz üzerime çöken nemli, tatlı koku… Tarihin nefesi diyorlar buna, ama ben biliyorum, o daha çok secdeye kapanmış alınların buhranı. Caminin üç kapısından birinden geçtim, hangisi olduğu mühim değil. Çünkü insan hakikate hangi kapıdan girerse girsin, sonunda aynı şadırvanın kenarında diz çöküyor. Somuncu Baba bu kapılardan çıkmış. O’nun elinden çıkan sadaka somunları bu taşlara sürtünmüş. İşçilerin yorgun avuçlarına ekmek verirken belki de farkında değildi ki bir gün birileri bu öyküyü anlatacak. Derler ki bir gün Hızır’ı tanımış, kolundan yakalamış. “Sen Hızır’sın, saklanma,” demiş. Ve ona bir şart koşmuş: Her gün buraya geleceksin. Hızır da kabul etmiş ama kendi şartını söylemiş: “Hangi vakit geleceğimi bilmeyeceksiniz.” Şimdi vav harfinin önünde her vakit ...
Devamı